Ogniwa słoneczne oparte są na efekcie fotowoltaicznym, polegającym na zamianie energii promieniowania słonecznego w energie elektryczną. Maksymalna wartość sprawności konwersji zależy od szerokości przerwy energetycznej półprzewodnikowego absorbera promieniowania słonecznego. Zależność tą określa tzw. limit Shockleya-Queissera. Zgodnie z tym limitem, maksymalna wartość sprawności wynosi ok. 32.9 % dla półprzewodnika posiadającego przerwę energetyczną Eg ok. 1.4 eV.

Degradacja modułów fotowoltaicznych (PV) jest jednym z kluczowych czynników wpływających na koszt energii elektrycznej produkowanej w ciągu ich gwarantowanego okresu eksploatacji wynoszącego 25 lat [D. Atsu et al., Renew. Energy., 2020, 162, 285-295], a nawet, według niektórych szacunków producentów, ponad 40 lat [SunPower Corporation, White Pap., 2013, 99, 1-20]. Istotna jest zatem znajomość zjawisk degradacji i uszkodzeń powstających w modułach PV. W okresie eksploatacji urządzenia te są poddawane licznym obciążeniom środowiskowym, takim jak światło, ciepło, wilgoć i obciążenia mechaniczne, które są w dużej mierze odpowiedzialne za niekorzystne zjawiska [M. Santhakumari et al., Renew. Sustain. Energy Rev., 2019, 110, 83-100]. Aby zoptymalizować niezawodność oraz wydłużyć żywotność modułów, kluczowe jest, aby mechanizmy degradacji były znane, łatwo rozpoznawalne i powstrzymywane (kryteria dotyczące badań modułów PV: Kryteria dotyczące badań modułów PV – kierunki rozwoju).

Perowskity uznawane są za obiecujące absorbery światła stosowane w fotowoltaice. Otrzymane w ten sposób ogniwa słoneczne są cienkie i lekkie, mogą być wytwarzane tanimi metodami chemii mokrej, wykorzystując głównie tanie surowce oraz mogą być elastyczne (więcej o ogniwach perowskitowych: Ogniwa perowskitowe na bazie organiczno-nieorganicznego perowskitu halogenkowego). Te cechy sprawiają, że perowskitowe ogniwa słoneczne są intrygujące jako możliwe do implementowania w praktycznie każdej sferze życia codziennego ale również, co może być zaskakujące, jako technologie kosmiczne.